|
Η φύση, ο άνθρωπος, η πόλη. Ο καθημερινός βομβαρδισμός με απαισιόδοξα μηνύματα για το περιβάλλον. Η αλλοτρίωση, η αποξένωση και η επερχόμενη μοναξιά. Το σκηνικό του σύγχρονου τρόπου ζωής. Η προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της αρχέγονης σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, μέσα στο αστικό περιβάλλον βρίσκεται στο κέντρο του προβληματισμού του Α. Χανιώτη. Ο πολεοδομικός ιστός πλημμυρίζει από τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν, αλλοτριώνεται, πνίγεται από την παρουσία και τα έργα τους, οι συνέπειες των οποίων φαίνονται απειλητικότερες από ποτέ. Η ίδια η κοινωνία φαίνεται να χωρίζεται σε εκείνους που ορίζουν τα πράγματα και τους παθητικούς δέκτες των μηνυμάτων τους∙ όριο τελικά πολύ λεπτό, σχεδόν ανύπαρκτο, όπως σχολιάζεται μέσα από τον ειρωνικό τόνο που διέπει τους πίνακες. Η παραπάνω φαινομενική τάξη, οι τυποποιημένοι ρυθμοί της καθημερινότητας ταράζονται από την αναπάντεχη εισβολή της φύσης, την αυθαίρετη επιστροφή και επιβολή της σε μέρη, απ’ όπου ήταν ξεχασμένη. Περισσότερο τρομακτική, όμως, φαντάζει η παθητική στάση των απρόσωπων και αλλοτριωμένων, πια, κατοίκων των πόλεων, ανίκανων να αντιδράσουν, παρά τα προειδοποιητικά σημάδια· απειλητικά φυτά, μεταλλαγμένες και πολύχρωμες αγελάδες στην υπηρεσία του καταναλωτισμού και της υπερπαραγωγικότητας αποτελούν δυσοίωνα σημάδια ενός κόσμου με αβέβαιο μέλλον, που περιμένει να αφυπνιστεί... Ωστόσο, η αίσθηση μελαγχολίας που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας τα έργα διακόπτεται από την εισαγωγή επεξεργασμένων φωτογραφιών οικείων, πραγματικών προσώπων. Η ζωντάνια και η ζεστασιά που αποπνέουν έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το ψυχρό και τυποποιημένο περιβάλλον, δίνοντας έναν τόνο αισιοδοξίας. Η απάντηση στη μαζικοποίηση, την αλλοτρίωση και τη βίωση της καθημερινής αδιαφορίας φαίνεται να περνά μέσα από την επανασύνδεση με την αληθινή ζωή, τους ανθρώπους, τη φύση. Με εμφανείς αναφορές στα εκφραστικά μέσα του σουρεαλισμού και του R. Magritte, στον προβληματισμό καλλιτεχνών όπως ο Γ. Γαΐτης, αλλά και τα αστικά τοπία των Ν. Στεφάνου και Δ. Γουναρίδη, το εικαστικό λεξιλόγιο του Α. Χανιώτη διαμορφώνεται, έτσι ώστε να μεταδώσει τις προσωπικές του ανησυχίες και βιώματα, εκδοχές και ερμηνείες της σύγχρονης με αυτόν πραγματικότητας. Τζωρτζίνα Μεταξά |
|
|
|
