|
ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ
Κάτι σαν χαμωλούλουδα φυτρωμένα στην άκρη.
Συνήθως μια φιγούρα γυναίκας παραπέρα
και πίσω τοπίο
σαν πόλη, σαν ύπαιθρο.
Ένα κορίτσι με μια κατσίκα
ένα άλλο σ’ ένα δωμάτιο βαμμένο μπλέ του κοβαλτίου
Τι κάνουν;
Ποιά αστερόσκονη με τον πρίγκηπα περιμένουν;
Η διαδήλωση πίσω – πέτρες, ντουντούκες, χωρίς συνθήματα
έτσι απλά ένα τοπίο
πόλη και ύπαιθρο μαζί, ένας ολόκληρος τόπος αλλού
Ένα κορίτσι κρατάει μια γυάλα με χρυσόψαρο
η άλλη κάνει κούνια.
Ποιός τις νοιάζεται;
Σπασμένη τραμπάλα, ένα περιβάλλον μέσα – έξω ίσιο
Το μέσα είναι διάτρυτο, το έξω ένα απέραντο υπόστεγο
Και μέσα και έξω το βλέμμα δεν ταυτίζεται με πραγματικά πρόσωπα με συναισθήματα ταυτίζεται με μορφές γυναικών που συνομιλούν σιωπηλά με την αλληγορία της ιστορίας τους.
Συνομοτούν ίσως με τα δαιμόνιά τους.
Τα δαιμόνια πάλι στέκουν ήρεμα στο πέρασμα του χρόνου που τρέλλαναν.
Η γλυκιά μελαγχολία του νεορομαντισμού συνυπάρχει με την αμηχανία και τη μοναξιά του ανθρώπου.
Μια φραγκοσυκιά κλαίει τα άνθη της που έγιναν καρποί και η Όλγα έγινε κυνηγός του πεπρωμένου της.
Μία – μία οι αυταπάτες των κοριτσιών εξαντλούνται και σηκώνουν λευκό πανί.
Χαιρετούν τον τετελεσμένο μέλλοντα!
Ηω Αγγελή
|
