|
Η ΗΩ ΑΓΓEΛΗ ΚΙ ΕΓΩ Αναζητώ το συναίσθημα στα ηλεκτρισμένα της χωράφια και το βρίσκω σκαρφαλωμένο στα κτίρια του βάθους που είναι και σκηνικό και όριο και φυγή. Αναστενάζω πληγωμένη απ’ τ’ αγκάθια της φραγκοσυκιάς της και ξεχνιέμαι βυθίζοντας το βλέμμα στα μάτια της κοκκινομαλλούσας. Κάπου την έχω ξαναδεί. Ανίπταμαι σαν κυπαρισσί σύννεφο για να σκιάσω τη γυάλα με το μοναδικό ψαράκι–καρδιά απέναντι στο μπαλκόνι. Αναπολούμε, εγώ και ο λευκός κούνελος, τις μνήμες από τ’ αγκαλιάσματα που έχουμε ζήσει, τρυφερά και άγρια, όπως το Γκάζι που διακρίνεται στο βάθος του τοπίου. Ανασκευάζω κάθε θεωρία για το κόκκινο και τη σχέση του με τα μπλε–πράσινα απ’ όπου προκύπτει μελανί–μαβί νέο φεγγάρι πάνω απ’ το περιβολάκι και καμία, μα καμία, αντίρρηση για το ολοπόρφυρο κεφάλι. Αναδιαρθρώνω ιδέες, τούβλα και καδρόνια, αναδεύω βιώματα του ρείθρου, αναποδογυρίζω την πόλη, θέλω να φύγω. Αναπνέω εις μάτην, ερήμην, φύρδην–μείγδην, συλλήβδην, τροχάδην, προτροπάδην, συνοπτικά, βαθιά, σημαντικά, χρωματικά. Αναχαράζω κοντά της, εκείνη στο θρόνο, εγώ στο γρασίδι, περιμένω την απόφασή της αν θα είναι το λιβάδι στο φυσικό του χρώμα ή στο χρώμα της βασιλικής της φαντασίας. Αναβάλλω την παραμικρή μου κίνηση πάνω στην ακίνητη τραμπάλα για να μείνουμε εγώ κι αυτός – ο κότσυφας – ακίνητοι, με την πλάτη γυρισμένη στον αστικό κλοιό. Αναστέλλω τη ροπή της αιώρας για να ποζάρω, να εστιαστώ στο μάτι της ζωγράφου και να με λικνίσει, εκείνη πια, στα χρυσοποίκιλτα και ιοστεφή κράσπεδα της λεωφόρου. Ανατέλλω μέσα από τα νερά του βάλτου σε μια ολλανδική Ιαπωνία αλιεύοντας την αφαιρετική δομή της στεριάς ενωμένης με το νερό και τη γυναίκα. Αναπαύομαι στον κλαρωτό διθέσιο καναπέ και στοχάζομαι το περιέχον μπλε κοβαλτίου για να προσφέρω ισορροπία και γλυκύτητα στο βλέμμα και στο πνεύμα. Αναλαμβάνω το ρόλο της φιγούρας που κινείται ελεύθερα στους πίνακες της έκθεσης και μιλώ. Τζούλια Τσιακίρη |
|
|
|
