|
Παντού τ' ανακατεμένα πράγματα διαπραγματεύονται την τάξη τους, τη θέση τους σε μια σημειολογία προσωπική που προλαβαίνει στο τσακ να «σε γλιτώσει», να κανακέψει την αγωνία σου, να μετουσιώσει την αναστάτωση που γεννάει ο κόσμος γύρω σου, σε ταραγμένη ηδονή. Αυτό μ' αρέσει στην Hώ. Μ' αρέσει που η ανακούφιση βγαίνει μέσα από την ταραχή, ο εξαγνισμός μέσα απ' την αταξία, η ευχαρίστηση μέσα απ' τη δίνη που δημιουργούνε τα πράγματα. Μ' αρέσει που ζωγραφίζει όπως τακτοποιούνε τα κορίτσια τα συρτάρια τους, κάθε Δευτέρα όλα τακτικά κι όλες τις άλλες μέρες ακατάστατα, δίχως οργάνωση μα τόσο αγαπησιάρικα παραμελημένα τόσο αθέατα τρυφερά, τόσο έντονα γυναικεία. Η πρώτη επαφή κάθε φορά με τα έργα της έχει την αγωνία της στιγμής που αποφασίζεις να γνωρίσεις τον εραστή σου στους υπόλοιπους, αλλά σκέφτεσαι ακόμα μήπως πρέπει να τον κρατήσεις σ' ένα σπίτι μέσα, για σένα μόνο. Να το σπίτι λοιπόν, το σπίτι παντού, εκεί που θα διάλεγα να φυλακίσω τον έρωτα, την υπόσχεση, τους εφιάλτες μου και όλη την ακαταστασία του κόσμου. Βάσω Νικολοπούλου |
|
|
|
