|
Ιδιωτικός χώρος ή «'Ενα δικό σου δωμάτιο» Trust the artist, "'Eχω συναντήσει γυναίκες που ήθελαν να παντρευτούν ένα ποίημα,» έγραφε το 1819 ο John Keats στη Fanny Brawne. «Γυναίκες που ήθελαν να τις οδηγήσει στην εκκλησία ένα μυθιστόρημα.» 'Ισως να πρόσθετε: «Γυναίκες που ήθελαν να γεvvήσουν ένα πίνακα ζωγραφικής, ένα ζωντανό αριστούργημα, ένα κινούμενο, θνητό έργο τέχνης.» Αλλά, δεν πρόλαβε να το προσθέσει: ο Keats πέθανε, προτού, μέσα απ' τα γράμματά του στη Fanny, ολοκληρώσει την εικόνα του για τις γυναίκες - τις γυναίκες που είχε εξιδανικεύσει στο πρόσωπο μιας απλής γυναίκας όπως όλες οι άλλες. Της Fanny, που φορούσε ένα βικτωριανό σκουφάκι σαν της Κοκκινοσκουφίτσας - αλλά που ήταν σκληρή σαν ατσάλι. Ο Keats πέθανε προτού οι άγγελοι του σπιτιού γίνουν δημιουργοί. Σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα, ο Gustave Courbet (που είχε γεννηθεί εκείνη τη χρονιά: τo 1819) ζωγράφισε την «Καταγωγή του κόσμου», έναν πίνακα-σκάνδαλο, το απόλυτο γυμνό: «Η καταγωγή του κόσμου» θα μπορούσε ν' αποτελεί τον τίτλο αυτής της έκθεσης της Ηώς Αγγελή. 'Ομως, εδώ, ο τίτλος είναι «Ιδιωτικος χώρος», ο χώρος των γυναικών - που δεν είναι παρά εκείνος όπου συναντούν τους άνδρες και τον εαυτό τους - ο χώρος όπου ονειρεύονται κι όπου πλάθουν ανθρώπους και παραμύθια. Παραμύθια με πολλαπλά νοήματα, μιας και στην πραγματικότητα η Κοκκινοσκουφίτσα καταβροχθίζει τον κακό λύκο, μιας και το αθώο κοριτσάκι μεγαλώνει δίπλα στο πεδίο της μάχης και μέσα στο βουητό των πολεμικών αεροπλάνων. Τα φορέματα είναι κόκκινα σαν φλόγες: με τέτοια φορέματα εισβάλλει κανείς μέσα στον κόσμο. Τα δωμάτια είναι πορτοκαλιά, όπως η δύση - κι η ώρα του Ευαγγελισμού κόβεται βίαια μ' ένα ψαλιδι. 'Οπως ο χρόνος κι όπως τo νήμα της ζωής. Η ζωή είναι εύθραυστη, οι ώρες αβέβαιες - στον ιδιωτικό χώρο εισβάλλει πάντα ένας ξένος. To δωμάτιο ποτέ δεν είναι δικό σου: μες απ' τις ρωγμές καραδοκεί ο εξωτερικός κόσμος. Οι γυναίκες παντρεύονται ένα ποίημα, όπως έγραφε ο Keats, και, καμιά φορά, ξαπλωμένες σ' αυτά τα υγρά σεντόνια γεννούν τα έργα της τέχνης. Σώτη Τριανταφύλλου |
|
|
|
