|
Η Αίθουσα Τέχνης Αθηνών εγκαινιάζει την Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008 την πέμπτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Χρήστου Κάλφα στο χώρο της με τίτλο: «Τα είδωλά μας στο ενυδρείο». Ο Χρήστος Κάλφας ανήκει στους καλλιτέχνες της διασποράς. Ζει και εργάζεται στη Γαλλία απο τη δεκαετία του 1970 και έργα του έχουν παρουσιάσθεί σε πολλές γκαλερί και Μουσεία της Ευρώπης – Galerie Patrice Trigano – Paris, Pascal Polar – Bruxelles, Musse Picasso – Antibes. Το 1994 η Gallery Patrice Trigano με την οποία είχε μόνιμη συνεργασία τον παρουσίασε στην FIAC. Για το έργο του έχουν γράψει μεταξύ άλλων η Ιστορικός Τέχνης Sydney Picasso καθώς και ο Ιστορικός Τέχνης και καθηγητής Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Saint Etienne Bruno Duborgel ο οποίος υπογράφει και το παρακάτω απόσπασμα απο το κείμενο που συνοδεύει την έκθεση. «Ένας πίνακας του Χρήστου Κάλφα μας προσφέρεται, μονομιάς, σαν ένα ενυδρείο εικόνων. Ο χώρος του κυβικού κουτιού έχει ρευστοποιηθεί. Απομένει η ανάσα του χρώματος, η ευλιγισία του έγχρωμου περίγυρου, ένας κινούμενος βυθός, όλο στρώσεις, νοερός και τόσο καλα επωασμένος απ’ όπου αναδύονται εικόνες.... «Η φαντασία είναι ο Φοίνικας, κι ο Κάλφας ενεδρεύει, λαίμαργος για αναγέννηση, για μονιμότητα, για αλληλεγγύη, για την απροσδόκητη συγχρονικότητα, για όλ’ αυτά που προσδιορίζουν τις δημιουργίες του homo symbolicus. Ωστόσο, η τέχνη του Κάλφα ούτε συντηρητική είναι, ούτε εικονογραφεί κοινότοπα αυτή τη χόβολη απο θραύσματα μύθων, αλληγοριών, παραβολών ή παροιμιών που του χρησιμεύουν ως πρώτη ύλη. Διαρκώς αναστατώνει, επανεφευρίσκει, μετατοπίζει, ίσως και αποσυναρμολογεί τα σύμβολα, ενώ ταυτοχρόνως τα παγιδεύει, τα εγκαλεί και παίζει μαζί τους. Ο σοφός και απλός θρύλος είναι μόνο προφανής, μόνο μας γαληνεύει, σαν δέλεαρ προσωρινό, προτού απαιτήσει την προσήλωσή μας και την ικανότητά μας να ανταποκριθούμε στις δόσεις ειρωνίας, στα λεπτεπίλεπτα όργανα της κριτικής διάκρισης, στην αντιπαράθεση με τις νησίδες σολοικισμού και με τους κώδικες των αινιγμάτων που αποκριπτει.. Μέσα στο εικαστικό και γραφιστικό ενυδρείο του, Ο Χρήστος Κάλφας αποκαλύπτει ένα θέατρο με μαριονέτες – με τους αμνημόνφυτους κωμικοτραγικούς σωσίες μας – βάζοντας μας να κινήσουμε μαζί του τους σφιχτοηλεγμένους σπάγγγους του συμβόλου και του διαβόλου». Bruno Duborgel |
|
|
|
|
