|
Ο Σάββας Γεωργιάδης απαθανατίζει το χρόνο με την ανθρώπινη παρουσία. Στοχαστική η ζωγραφική του για το ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν σταματά στη ρεαλιστική απόδοση της εκφραστικής του προσώπου αλλά ερευνά, αναζητά και βιώνει τη συναισθηματική αναφορά του. Η επικέντρωση του είναι στον εσωτερικό κόσμο, που θα εξωτερικεύσει με την γκάμα και τον πλούτο των χρωμάτων του και που φανερώνει τη διείσδυση του στην ανθρώπινη σκέψη και διάθεση. Η διαφάνεια της έκφρασης πετυχαίνεται με τη διαφάνεια τη χρωματική. Τόνοι που εντείνουν το βλέμμα, που καθηλώνουν την κίνηση ή την έκφραση. Λυρική η απόδοση του ψυχισμού του προσώπου. Ο Σάββας Γεωργιάδης με τη δυναμική του αυτή παρουσία αποκαλύπτει το ταλέντο αλλά και την προβληματική του γύρω από την τέχνη του και τις εμπνεύσεις του. Παρακαταθήκη του οι μεγάλοι χρωματιστές της Ιστορίας της Τέχνης. Φως και σκιές μελετημένα κι’ ανυπόκριτα συγκλίνουν προς το χαρακτηριστικό εκφραστικά του κάθε προσώπου. Η λεμπτομέρεια ενσυνείδητα αναδηκνύεται με έντονη παρουσία για να συμβάλει στην αυτονομία του συνόλου. Καθαρή η οπτική της χρωματικής παραστατικότητας. Το ζωγραφικό του πεδίο εκτείνεται και στον ατμοσφαιρικό περίγυρο της ανθρώπινης παρουσίας αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα αλλά και τη μοναχικότητα της. Η ζωγραφική του Σάββα Γεωργιάδη έχει κοινωνικό και υπαρξιακό προβληματισμό. Όψεις ανθρώπων περιθωριακών, που ηθελημένα αρνιόμαστε την ύπαρψη τους, με το βλέμμα τους μας αιχμαλωτίζουν στον κόσμο τους, μας κρίνουν και ξυπνούν τις ενοχές μας. Κάθε πορτρέτο ένας σώψυχος καθρέφτης του ακαριαίου βλέμματος. Όμως το θέμα του Σάββα Γεωργιάδη, σε πρώτη και τελευταία ανάλυση, είναι το χρώμα. Το χρώμα γίνεται η ατραπός για την απόδοση της έκφρασης. Γίνεται η δίοδος για την αντίστροφη θέαση. Ο θεατής αισθάνετεαι πάνω του το κριτικό βλέμμα του πορτρέτου. Το κόκκινο, το μωβ, το πράσινο, το γκρίζο να εκπέμπουν την αύρα του προσώπου και να τον παρακολουθούν. Η έκπληξη που προσφέρει το χρώμα, η καθιέρωση της αλήθειας του, που το λυτρώνει από τη λήθη, λυτρώνει την όραση μας κι’ εγκλωβίζει τη συνειδησιακή μας υπόσταση. Αγαπώ το πάθος στη ζωγραφική του Σάββα Γεωργιάδη, τη συνθετική του ένταση, το βάθος και το εύρος της μνήμης των χρωμάτων του. Αγαπώ τη μνήμη, που καταγράφει η ζωγραφική του. Γίνεται και δική μου μνήμη.
Μόνα Σαββίδου-Θεοδούλου |
|
|
|
