|
Η σχέση μεταξύ οικείου και ανοίκειου, ζωντανού και νεκρού, αποτελεί τον πυρήνα της δουλειάς του Χρίστου Σιμάτου. Ο οικείος χώρος ως φιλόξενος, βιωματικός, κατοικήσιμος, αντιπαραβάλλεται με τον ανοίκειο, τον ξένο, τον νεκρό. Το “Ξενία” στην κορυφή της Πάρνηθας, χώρος κάποτε ετεροτοπικός εξαιτίας της λειτουργίας του ως σανατόριο, έχει χάσει κάθε χρηστικότητα και αποτελεί πια ένα ερείπιο. Οι ετεροτοπικοί χώροι φιλοξενούν μία ανθρώπινη δραστηριότητα που η κοινωνία θέλει να περιθωριοποιήσει. Το “Ξενία” μαρτυρά την επιθυμία της κοινωνίας να το απομονώσει, γι’ αυτό και επιλέχτηκε μία τοποθεσία τόσο απομακρυσμένη για την ανέγερσή του. Ακόμα και τώρα που δεν είναι σε λειτουργία, η τοποθεσία που είναι κτισμένο, σε συνδυασμό με την εσκεμμένη εγκατάλειψή του, εξακολουθεί να το καθιστά χώρο ετεροτοπικό. Σε αυτό το ανοίκειο περιβάλλον, η εικαστική έρευνα του καλλιτέχνη αποκτά μία μορφή αρχαιολογικής αναζήτησης. Εξερευνεί τα δωμάτια, τα υπόγεια, τους διαδρόμους. Αποτυπώνει φωτογραφικά κομμάτια του εσωτερικού. Έρχεται σε επαφή με αυτόν τον ανοίκειο χώρο. Έπειτα προχωρεί στο εργαστήριό του σε μία «αναστύλωση» ανασυνθέτοντας τον χώρο που εξερεύνησε. Η τελική εικόνα, με τα πανοραμικά στοιχεία που διαθέτει, αλλοιώνει τον πραγματικό χώρο, τον καμπυλώνει. Η παραμόρφωση αυτή, σε συνδυασμό με την απεικόνιση της ατμόσφαιρας του χώρου, γίνεται μάρτυρας της ανοικειότητάς του. Χρησιμοποιώντας τις πανοραμικές εικόνες από το “Ξενία” σαν δομικό υλικό (όταν καλύπτουν τους τοίχους ενός πραγματικού δωματίου), πραγματοποιείται μία μεταμόρφωση του χώρου σε ξένο, ανοίκειο. Αναρτώντας τες σε μία επιφάνεια, έναν τοίχο, αλλοιώνεται η αντιληπτικότητά του. Σκοπός αυτών των εγκαταστάσεων είναι να έρθει ο θεατής αντιμέτωπος με έναν ξένο γι’ αυτόν χώρο. Κοντολογίς, να βιώσει κατά τέτοιον τρόπο τον θάνατο του χώρου ώστε αυτό το γεγονός να αποτελέσει αφορμή να αναγνωρίσει την αξία που έχει για τον ίδιο ο οικείος χώρος του. |
|
|
|
|
|
|
|
|
