|
Μικρή γεωγραφία της ύπαρξης / Mapping oneself H Aίθουσα Τέχνης Αθηνών παρουσιάζει στην Μπλε Πολυκατοικία στα Εξάρχεια και στο χώρο της γκαλερί, την έκθεση της Βένιας Δημητρακοπούλου με τίτλο Μικρή γεωγραφία της ύπαρξης. Σε αυτή την καινούρια της δουλειά, περνά από την πέτρα που χρησιμοποίησε στην προηγούμενη έκθεσή της τον Μάιο του 2009, σε μια ύλη λεπτοφυή και εύθραυστη που είναι το χαρτί. Κινέζικα χαρτιά, μελάνια και ένα βίντεο συνθέτουν το σκηνικό - εγκατάσταση σε έναν χώρο κατοικίας. Απλωμένα ή κρεμασμένα συνθέτουν έναν χώρο πολύ προσωπικό που διεκδικεί οικειότητα. «Ξεδιπλώνει» τον εαυτό της με κυρίαρχο θέμα την εμμονή, την επανάληψη που μέσω της δημιουργίας και της αποστασιοποίησής της στο εικαστικό αποτέλεσμα, καταλήγει, όπως σε ένα «μάντρα», στη λύτρωση, κάνοντας έτσι τον Μανδύα του Νέσσου να γλιστρήσει από τους ώμους της! Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, κυριαρχεί μια εγκατάσταση από χυτό υλικό με τον τίτλο «Viens». Δύο ανθρώπινες φιγούρες, με διττό συμβολισμό, αυτόν του εγκλωβισμού - απεγκλωβισμού, αφήνουν το νερό ανάμεσά τους να λειτουργήσει ως το κενό που οδηγεί στην κάθαρση. Η εγκατάσταση θα πλαισιώνεται από ένα ηχητικό έργο σε κείμενο και απόδοση της Βένιας Δημητρακοπούλου και τις γραφές στα κινέζικα χαρτιά, ως θεματική και νοητική επέκταση της δουλειάς της στην Μπλε Πολυκατοικία. Όπως η ίδια αναφέρει σχετικά με τα σχέδια αυτά: «.... συμπυκνωμένη διανοητική ενέργεια που αιχμαλωτίζεται και παγιδεύεται σε επαναλαμβανόμενες 'σκεπτογραμμές'. Απόπειρα να δημιουργήσω μια δομή, έναν κάνναβο όπου θα αισθάνομαι ασφαλής. Να δώσω μορφή στη χαοτική σκέψη. Η επανάληψη λειτουργεί ως διαδικασία λύτρωσης. Προσπάθεια τέλος, να βρω έναν τρόπο να ξορκίσω τις εμμονές μου: τους κόμπους που σκαλώνουν ανάμεσα στις σκέψεις μου». Η συγγραφέας Μαρία Μήτσορα γράφει για τη δουλειά της Βένιας Δημητρακοπούλου «Η δημιουργία είναι μια προσωπική τελετουργία που λειτουργεί στις στοιβάδες της προστακτικής και της ευκτικής με σκοπό την επικοινωνία με τον κόσμο και με τον βαθύτερο εαυτό μας. Από το βάρος στο φαινομενικά ελαφρύ - η προηγούμενη δουλειά με αυτήν εδώ συνδέονται όχι μόνο μέσα από την αντίθεσή τους αλλά και γιατί ανήκουν σε έναν ευρύτερο συμπαντικό κύκλο. Οι δύο ενότητες, μοιάζουν να έχουν εμπνευστεί από όνειρα που μας επισκέπτονται σε εκείνη την ιριδίζουσα ζώνη ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο. Στην προηγούμενη έκθεση με τα πέτρινα κεφάλια μου φαινόταν πως άκουγα τη γη να μουρμουρίζει στην Βένια, σε βόλτες γύρω από τον ναό του Ελλάνιου Δία, "ξάπλωσε πάνω μου με γυμνή σάρκα, νιώσε το βάρος τους επάνω στο στήθος σου και να είσαι σίγουρη πως κανείς δε θα ξεχάσει ποτέ τις εκφράσεις τους, ασαφείς και ατελείς για λόγους μυστικότητας, εκφράσεις των πιο αρχαίων έμμονων ιδεών. Τώρα με τα 'ίχνη' πάνω στα κινέζικα χαρτιά, στις κόκκινες και μαύρες κηλίδες, νομίζω ότι διακρίνω τη Ζωή όπως την ξέρουμε μα και εκείνο που την ξεπερνά και δεν το ξέρουμε! Όσο για τις παράλληλες γραμμές στο φόντο τις βλέπω σα γραμμές της ζωής σε ανοιχτή παλάμη που καθορίζουν πώς οι ζωές μας θα διασταυρωθούν, πώς θα συναντηθούν άλλοτε αδιάφορα και άλλοτε με πάθος. Τέλος κάπου βλέπω ότι αυτή η 'ελαφρότητα' συμβολίζει για όλους την ελπίδα ότι τίποτε δεν έχει οριστικά χαθεί και ότι ο χρόνος δε θα μας φτύσει ακόμη μέσα σε τούνελ που φτάνουν βαθιά μέχρι τους κάτω κόσμους μας». Τα εγκαίνια της έκθεσης στην Μπλε Πολυκατοικία – Α’ ενότητα προγραμματίζονται για την Τρίτη, 3 Μαΐου 2011, ώρα 20:00, ενώ η έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Β’ ενότητα, αρχίζει από την Τετάρτη, 4 Μαϊου 2011. |
|
|
