|
Ακροβατώντας ανάμεσα στη λιτή πρωτογένεια του αναπάντεχου ευρήματος και την γόνιμη εικαστική επινόηση, οι πέτρες της Βένιας Δημητρακοπούλου εξέρχονται από τον κόσμο του Μύθου για να κυλήσουν ορμητικά στο παρόν, να το κατοικήσουν εμβαπτισμένες με αρχαία ονόματα, φέρουσες σύγχρονες, ζωτικές ιδιότητες. Τα κεκτημένα ετούτα ζώντα εδάφη της αρχέγονης Μνήμης και του παλίμψηστου ιστορικού και γεωφυσικού Κόσμου της Αίγινας, συμπυκνώνονται στις απέριττες κεφαλές που λαξεύθηκαν στη διάρκεια των τελευταίων ετών από τη δημιουργό σε τοπικά ηφαιστιογενή πετρώματα (ανδεσίτης, μαυρόπετρα), μέσα από μια επίπονη και ταυτόχρονα λυτρωτική διεργασία. Πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να έχουν γεννηθεί η Κόρη και ο Αγαμέμνονας, ο Πολεμιστής και ο Αιακός, ο Αιγιαλέας και η Ημέρα, ο Ήλιος και η Γαία, παρά μόνο στην Αίγινα, στο φωτεινό εργαστήριο της Παχειοράχης, στις παρυφές του Ελλάνιου Όρους - Όρους, απλά, για τους οικείους περιπατητές του τόπου όπου κάποτε χτίστηκε ο αρχαιότερος ναός του Δία, και ακόμη, σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, ο ναός της Εκάτης. Εκεί, εγκαταλείποντας πίσω της τον ήχο της θάλασσας, διασχίζοντας τους αρχαίους ελαιώνες, ακολουθώντας τα βήματα των αλλοτινών προσκυνητών του ιερού στον ελικωτό δρόμο για τις αρχαίες δεξαμενές και τις «Σφυρίκτρες», η Βένια Δημητρακοπούλου συλλέγει τις πέτρες της, ξυπνώντας τις από το βαθύ τους ενύπνιο, ελευθερώνοντάς τις από την αναμονή εκατομμυρίων χρόνων, εμφυσώντας τους μια νέα πνοή, αντλώντας μια καινούρια μορφή μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα τους. Ίρις Κρητικού Απρίλιος 2009 |
|
|
|
|
|
