|
Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών εγκαινιάζεται την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008 η τρίτη ατομική έκθεση, στο χώρο της, του Μιχάλη Ζησίου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης σημειώνει σχετικά : «Προσπαθώ να ζωγραφίσω έναν άνθρωπο εδώ, ένα παιδί εκεί, το τοπίο παραπέρα. Η νερομπογιά και το χαρτί, παραμένουν το αγαπημένο μου υλικό, δεν απαιτούν τον περιορισμό στο εργαστήριο, ούτε αυτές τις πολύπλοκες διαδικασίες της ζωγραφικής που μοιάζουν να με απομακρύνουν από το πραγματικό, να με οδηγούν στην αφαίρεση. Δηλαδή μέσα στο εδώ και το τώρα, να με αναγκάζουν να βλέπω το απέραντο αναλλοίωτο. Αλλά εκεί που αδυνατίζει η ευφυΐα αρχίζω να αποζητώ το ταλέντο, όποιο και να είναι αυτό. Αποζητώ και την παρέα του Δημήτρη, της Πάτρας, του Αποστόλη, του Γιάννη...» Στα περισσότερα έργα του ο Μιχάλης Ζησίου δεν περιγράφει ούτε τις παραλίες ούτε το καφενείο ή κάποιο τοπίο, αλλά με το σχέδιο το χρώμα και το φως να βρίσκονται σε ισορροπία, είναι οι ανθρώπινες φιγούρες αυτές που δίνουν τις διαστάσεις των χώρων που υπαινίσσονται. «Δεν είναι οι τοίχοι που κρατούν τη στέγη στο σπίτι, αλλά οι κατοικούντες σ’αυτό.» (απο την ταινία του Wim Wenders «Der Stand der Dinge») Συνεχίζει ο καλλιτέχνης: «Αυτά τα έργα έχουν κάποια σημασία μέσα στον χώρο που φτιαχτήκανε. Ίσως τώρα, εκτεθειμένα αλλού, να σώζουν κάποια δυνατότητα, να μας πάνε εκεί που ζουν οι απλοί αυτοί άνθρωποι. Αυτοί που οι πράξεις τους είναι χωρίς συνέπειες για το σύμπαν. Που είναι μικροί... για να γλιτώσουν από τη ζήλια των μεγάλων.» Η προσωπική ευαισθησία του καλλιτέχνη με μιάς γοητεύει το θεατή ο οποίος μέσα απο ένα ταξίδι αισθητικής απόλαυσης καλείται να πλάσει τη δική του ιστορία είτε παρατηρώντας ένα παιδί στην παραλία είτε προσπαθώντας να «κρυφακούσει» τους θαμώνες ενός φανταστικού καφενείου. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
