|
Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών εγκαινιάζεται η ατομική έκθεση ζωγραφικής της εικαστικού Ξανθίππης Τσαλίμη. Στην έκθεση παρουσιάζονται μια σειρά απο πίνακες σε αφαιρετικο ύφος στους οποίους απεικονίζονται τοπία θλιμμένα, απλανή, μοναχικά, ξένα και μακρινά προς το μεσογειακό βλέμμα. Τα τοπία της έχουν σύνθετες και διαχρονικές επιρροές. Η ανθρώπινη παρουσία δεν υπονοείται καν. Είναι απούσα, αφήνοντας ένα τοπίο βιβλικό, σαν μια υπόσχεση ή κατάρα μέλλοντος από κείμενα του Μισέλ Ουελμπέκ ή μια εγκατάλειψη μέσα από τις ταινίες του Ταρκόφσκι ή τη διάλυση των σχέσεων του Μπέργκμαν. Τα τοπία αυτά όμως δεν είναι ούτε ερημωμένα ούτε ορφανά απο ελπίδα. Η ζωγράφος στην προσπάθειά της να να ισορροπήσει ανάμεσα στο λευκό, στο γκρι και το μαύρο, δεν παραδίνεται στην απελπισία της ανυπαρξίας. Αντίθετα αναδεικνύει το φως μέσα από τις γρίλλιες, αναζητά την επαφή μέσα από το αμυδρό κόκκινο, το φωτεινό κίτρινο, το υπαινικτικό μωβ. Όπως αναφέρει η Μαρία Ελένη Σπυροπούλου που υπογράφει και το κείμενο του καταλόγου: Ο αφαιρετικός χαρακτήρας της τέχνης της έχει σύνθετες και διαχρονικές επιρροές, διεθνείς και μη. Στο δικό μου βλέμμα τα τοπία της ταξιδεύουν ασυνείδητα συγγενικά με την τέχνη των Φλαμανδών ζωγράφων, όπως του Goyen, ή τον ιμπρεσιονισμό του Monet στο έργο του "L' entree de Givenchy en Hiver" και του Renoir στο "Seascape". Ή συγγενεύει με τον Ιωάννη Αλταμούρα που στη σύντομη ζωή του ζωγράφισε τα σημαντικότερα έργα του ατενίζοντας το τοπίο της Κοπεγχάγης, όπου μετεκπαιδεύτηκε και πέρασε τα πιο ωραία του χρόνια. Σαν να υπάρχει ένα νήμα που τη συνδέει με όλα αυτά τα τόσο διαφορετικά, τη στιγμή που μέσα της παλεύει να αναδείξει το πλούσιο αλλά και λιτό χρωματικό και θεματικό της περιβάλλον. Η τέχνη της Ξανθίππη Τσαλίμη είναι πανανθρώπινη, ίσως και διαχρονική. Μέσα από την αφαίρεσή της είναι εκκωφαντική. Γιατί έχει ως εκκίνηση ένα πάγιο ανθρώπινο αίτημα. Τη Συνάντηση. |
|
|
|
|
|
