Το χρώμα των αφόρητων αισθημάτων

14.12.2023 – 20.01.2024

Την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2023 εγκαινιάζεται στις 7.00 μ.μ

η έκθεση ζωγραφικής της

Αγγελικής Ξυνού

Το χρώμα των αφόρητων αισθημάτων

Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών εγκαινιάζεται η τρίτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Αγγελικής Ξυνού με τίτλο: “Το χρώμα των αφόρητων αισθημάτων”. Η ισχυρή φαντασία και λογοτεχνικές καταβολές της ζωγράφου υφαίνουν μια συνθετική δύναμη και εξπρεσιονιστική γραφή που αποκαλύπτει το θέμα των σκηνών του κόσμου με το δικό της πρωτότυπο τρόπο μέσα από μια σειρά 20 έργων μεγάλων και μικρότερων διαστάσεων από λάδια.

Σύμφωνα με τη Flâneur Rustin που υπογράφει και το κείμενο της έκθεσης:

΄Υπεροι και στήμονες, Παντοπωλείο, Βασιλιάς Ληρ, Ένας σκονισμένος πολυέλαιος, Αυλαία. Το θέμα της Αγγελικής Ξυνού είναι οι σκηνές του κόσμου. Και η προοπτική της αυτή του εξώστη… Έχουμε να κάνουμε με μια τέχνη της όρασης που συνομιλεί αξεδιάλυτα με το λόγο, με τη λογοτεχνία, με το θέατρο. Κάθε έργο αφηγείται μια πυκνή ιστορία, Μια νύχτα με βροχή σ’ ένα αδιέξοδο…

Όμως ο τρόπος της αφήγησης- απεικόνισης πόρρω απέχει από τη μίμηση του πραγματικού. Η τολμηρή χρήση του χρώματος, το πάντα παρόν – σαφές ή αόρατο-πλέγμα, οι ασυμμετρίες, το σφουμάτο, η παραβίαση της προοπτικής και των αναλογιών, οδηγούν τις σχέσεις εντός του αισθητικού πεδίου σε έναν ξεχωριστό κόσμο ως προς τα φυσικά ή αναπαριστώμενα αντικείμενα.

Η πραγματικότητα και η αναπαράστασή της, είτε πρόκειται για ένα βιβλιοπωλείο είτε για ένα τσεχωφικό πρόσωπο, προβάλλονται σχεδιασμένες ( σκιτσαρισμένες) η μια πάνω στην άλλη με έναν τρόπο που ξαφνιάζει και αποκαλύπτει.

Γιατί η Αγγελική Ξυνού περισσότερο από το να υπακούει σε ένα σοβαροφανές αισθητικό διάταγμα, ζητά να υπονομεύσει τις βεβαιότητες της θέασης παραδίδοντας τα πράγματα έτσι όπως μας παραδίδονται: σε μια τρέμουσα συνθήκη.

Έργα που βρίσκονται εν τέλει στην επικράτεια του ενδιάμεσου : Σαν να μην ξέρεις εάν κάτι πάει μόλις να σχηματιστεί ή ετοιμάζεται να σβήσει…Είναι σε αυτήν την επικράτεια που η Αγγελική Ξυνού δοκιμάζει τα όρια της τέχνης της.

Μια τέχνη η οποία, κοντά στα ορατά πράγματα που μας παραδίδει κατορθώνει να μας εμφανίσει πράγματα αόρατα, μύχια και ανεικόνιστα.”

Η έκθεση συνοδεύεται από δίγλωσσο κατάλογο (ελλ-αγγλ) με κείμενο της Flâneur Rustin

Βιογραφικά στοιχεία

Η Αγγελική Ξυνού γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και θέατρο στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η τρίτη ατομική της έκθεση 

Διάρκεια έκθεσης : 14 Δεκεμβρίου 2023 έως 20 Ιανουαρίου 2024

Το χρώμα των αφόρητων αισθημάτων

‘Υπεροι και Στήμονες, Παντοπωλείο, Βασιλιάς Ληρ, Ένας σκονισμένος πολυέλαιος, Αυλαία. Το θέμα της Αγγελικής Ξυνού είναι οι σκηνές του κόσμου. Και η προοπτική της αυτή του εξώστη… Έχουμε να κάνουμε με μια τέχνη της όρασης που συνομιλεί αξεδιάλυτα με το λόγο, με τη λογοτεχνία, με το θέατρο. Κάθε έργο αφηγείται μια πυκνή ιστορία, Μια νύχτα με βροχή σ’ ένα αδιέξοδο…

Όμως ο τρόπος της αφήγησης- απεικόνισης πόρρω απέχει από τη μίμηση του πραγματικού. Η τολμηρή χρήση του χρώματος, το πάντα παρόν – σαφές ή αόρατο-πλέγμα, οι ασυμμετρίες, το σφουμάτο, η παραβίαση της προοπτικής και των αναλογιών, οδηγούν τις σχέσεις εντός του αισθητικού πεδίου σε έναν ξεχωριστό κόσμο ως προς τα φυσικά ή αναπαριστώμενα αντικείμενα.

Η πραγματικότητα και η αναπαράστασή της, είτε πρόκειται για ένα βιβλιοπωλείο είτε για ένα τσεχωφικό πρόσωπο, προβάλλονται σχεδιασμένες ( σκιτσαρισμένες) η μια πάνω στην άλλη με έναν τρόπο που ξαφνιάζει και αποκαλύπτει.

Γιατί η Αγγελική Ξυνού περισσότερο από το να υπακούει σε ένα σοβαροφανές αισθητικό διάταγμα, ζητά να υπονομεύσει τις βεβαιότητες της θέασης παραδίδοντας τα πράγματα έτσι όπως μας παραδίδονται: σε μια τρέμουσα συνθήκη.

Δεν κοιτάζουμε ποτέ αυτό που εκεί, απέναντι, υπάρχει. Η θέαση είναι πάντα και ανά πάσα στιγμή προϊόν μιας σχέσης καθώς «εκείνο που εμείς κοιτάζουμε κι εκείνο μας κοιτάζει» και μας μεταβάλλει. Ο τυχαίος τρόπος με τον οποίο το χρώμα κυλάει ή οι τόνοι που αναδύονται όταν δημιουργείται η βάση, «μιλούν» για το πώς κοιτάζουμε : ποτέ γεωμετρικά, τακτοποιημένα, συμμετρικά, πανοπτικά, μιμητικά και φυσικά. Κοιτάζουμε με όλες μας τις μνήμες, με όλες μας τις γνώσεις, με έναν τρόπο συνειδητό αλλά και ασυνείδητο, κοιτάζουμε με αυτό το θραυσματικό που κάθε στιγμή είμαστε και μας διαφεύγει, κοιτάζουμε όχι μονάχα με τα μάτια αλλά με όλες μας τις αισθήσεις. Στο έργο της Αγγελικής Ξυνού συχνά ένα αντικείμενο αποσπάται μορφολογικά ή εννοιολογικά από το σύνολο, άλλοτε για να αναδειχθεί ως δυσ-ανάλογο κι άλλοτε ώστε να αλλάξει χρήση ή να «σβηστεί» αφήνοντας μονάχα το ίχνος του. Αλλά αυτός δεν είναι ο τρόπος με τον οποίον προσλαμβάνουμε την ιστορία και την πραγματικότητα; Αυτό διακηρύσσουν τα έργα που έχουμε μπροστά μας. Σαν να εξεικονίζουν και να αποκαλύπτουν την ίδια την εμπειρία της όρασης.

Έργα που βρίσκονται εν τέλει στην επικράτεια του ενδιάμεσου: Σαν να μην ξέρεις εάν κάτι πάει μόλις να σχηματιστεί ή ετοιμάζεται να σβήσει… Είναι σε αυτήν την επικράτεια που η Αγγελική Ξυνού δοκιμάζει τα όρια της τέχνης της.

Μια τέχνη η οποία, κοντά στα ορατά πράγματα που μας παραδίδει κατορθώνει να μας εμφανίσει πράγματα αόρατα, μύχια και ανεικόνιστα.

Δεκέμβριος του 2023
Flâneur Rustin

The Color of Unbearable Emotions

Pistils and Stamens, Grocer’s, King Lear, A Dusty Chandelier, Fallen Stage Curtain. Angeliki Xynou’s subjects are scenes of the world. And she views things from the theater balcony box. We are dealing with an art of seeing that converses inextricably with speech, literature and theater. Each work recounts a compact story, A rainy night in a cul-de-sac

Yet the manner in which she portrays – depicts is far from any imitation of the real. The bold use of color, the ever-present – manifest or invisible – grid, the asymmetries, sfumato, transgression of perspective and proportions all lead the relationships within the aesthetic field to a separate world in regard to real or represented objects.

Reality and its representation whether it involves a bookstore or a Chekhovian face are projected – drawn (sketched) on top of one another in such a way that surprises and reveals.

Because for Angeliki Xynou more than submitting herself to a seemingly serious aesthetic edict she strives to undermine certainties about seeing by delivering things as they are given to us: in a quivering condition.

We never look at what is in front of us. Seeing is always and at every moment the product of a relationship as “the thing we are looking at is looking at us too” and that transforms us. The aleatory way the paint drips or the hues that surface when the base is formed “ talk” about how we see: never geometrically, neatly, symmetrically, panoptical, mimetically or naturally. We look with all of our memories, all of our knowledge in a way that is simultaneously conscious and unconscious. We look with that fragmented way of being that is ours every moment and escapes us. We look not only with our eyes but with all our senses. In Angeliki Xynou’ s work often an object detaches itself morphologically or conceptually from the whole, sometimes to reveal itself as disproportionate and sometimes to change its function, or to be “erased” leaving only its trace. But isn’t this the way in which we apprehend history and reality? This is what the works we have before us proclaim. As if these works figure and reveal the very experience of seeing.

Works that ultimately find themselves in the realm of in-between: as if you don’t know whether something is just about to take shape or if it is going to disappear. It is in this territory that Angeliki Xynou tests the limits of her art.

An art that next to the visible things it offers us, it makes invisible, intimate and unpictured things reveal themselves to us.

December 2023

Flâneur Rustin

English translation by Andrea Schroth