Μεταπηδήστε στο περιεχόμενο

Τρίτος Ουρανός

20.03.2012 – 21.04.2012

Τρίτος Ουρανός
μια έκθεση του Αλέξη Κόρμπη

Τρίτος Ουρανός. Κι αναρωτιέται ο σύγχρονος θεατής – τι, ακριβώς, είναι ο “τρίτος” ουρανός, και σε τι διαφέρει από τον πρώτο, ή τον δεύτερο. Και γιατί τρίτος; Μα, πόσοι ουρανοί υπάρχουν;

Έτσι, αρχίζει κι αναζητά, ρωτά, ψάχνει – για να καταλάβει – σε μια εποχή οικτρά φτωχή σε γνώση, σύμβολα, τελετουργίες. Γι’ αυτό, κι όταν συναντάς ένα νέο καλλιτέχνη έτοιμο να σταθεί πεισματικά κόντρα στη ροή αυτή και να κάνει αυτό που αναζητά η καρδιά του – εικαστικά και πνευματικά – δεν μπορείς παρά να νιώσεις σεβασμό. Και χαρά. Κι ανακούφιση!

Να σας διαφωτίσουμε, ελαφρώς, λοιπόν. «Τρίτος Ουρανός» είναι ο Χριστιανό-Ιουδαϊκός ορισμός για αυτό που άλλοι (Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής, αρχαίοι Έλληνες, Ινδοί, Θιβετιανοί…) αποκαλούν, μεταξύ άλλων: «ονειρόχωρος», «αστρικό», «αιθερικό», «μπάρντο» — ανάλογα με το σύστημα πνευματικότητας και ιδεών/φρασεολογίας απ’ όπου προέρχονται.

Απλούστερα, ο κατώτερος ουρανός είναι ο φυσικός, ορατός μας κόσμος. Ο δεύτερος ένα «υδάτινο» στερέωμα χάους κι αταξίας. Ο τρίτος, αόρατος και μη-προσβάσιμος στους περισσότερους, είναι η κατοικία του θείου και των ουράνιων όντων – μια πνευματική διαίρεση του σύμπαντος. Τρίτο από επτά συνολικά, θεωρείται ενίοτε ένα κατώτερο, ωστόσο «ουράνιο» πεδίο του Παραδείσου.

Το βίωμα αυτού είναι προσωπικό, οραματιστικό και πνευματικό. Πιο σημαντικά, και πιο απλά, θα ορίσουμε πως οι περιοχές του αστρικού διακρίνονται από μορφή, χρώμα, σχήμα αλλά είναι άυλες…χωρίς μάζα. Και πως υπάρχει εντός του αιθέρα η ιδιότητα να καταγράφονται για πάντα όλα όσα έχουν ποτέ υπάρξει, βιωθεί, ειπωθεί, νοηθεί, συλλογισθεί κ.ο.κ. Μια γνωστή κάπως ονομασία αυτών, τα «Ακασικά Αρχεία».

Ως εδώ φτάνει μάλλον!

Σε μια εποχή που εξάρει την “αντικειμενικότητα” και το εξωτερικά επιβαλλόμενο «είναι», η πνευματική αναζήτηση πλέον επικυρώνεται από την πιο προωθημένη επιστημονική σκέψη της φυσικής και των μαθηματικών, με αργό κι απρόθυμο συμβαλλόμενο την ιατρική — πως δεν υπάρχει παρά μόνο η “υποκειμενικότητα” όσον αφορά το βίωμα και την καταγραφή του καθένα μας. Σε μια εποχή του «φαίνεσθαι» και της πίεσης για την ομοιομορφία που αυτο-ορίζεται “ξεχωριστότητα”, ενώ σχεδόν τιμωρείται η απόκλιση. Σε μια εποχή που το νοητικό αποκαλείται εννοιολογικό κι αυτο-βαπτίζεται πνευματικό. Που η Ακαδημία και τα όσα υποστηρίζει και στα όσα προτρέπει αυτή κι οι λειτουργοί της – εξ ορισμού “καθεστώς”, “πεπερασμένα”, κι οπισθοδρομικά – αυτο-ορίζεται “Πρωτοπορία”. Σε μια εποχή όπου πάρα πολλοί παραδίνονται στην πίεση του μάρκετιγκ, του ομοιόμορφου και του μη-αξιοσημείωτου, είναι βαθειά ανακουφιστικό να βλέπει κανείς καλλιτέχνες που ενδίδουν, εν τέλει, μόνο στους ψιθύρους (γιατί έτσι μιλάει) και τις παραινέσεις της δικής τους εσωτερικής φωνής.

Πράγμα, άλλωστε, βαθειά κι αυθεντικά καλλιτεχνικό. Διότι η ζωγραφική, η τέχνη, ήταν πάντα εσωτερική υπόθεση. Ένας εσωτερικός διάλογος με διαδρομή ‘μέσα-έξω-μέσα’, ο οποίος έβρισκε, στην περίπτωση της ζωγραφικής, την εικαστική του έκφραση/καταγραφή.

Στην ζωγραφική του Αλέξη δεν αναιρείται η ύπαρξη όλων. Απλά προτείνεται η ύπαρξη άλλων. Σεμνά, ειλικρινά, όμορφα. Με βαθειά παρατήρηση και λεπτομερή καταγραφή, που γίνεται με πολύ αγάπη, σεβασμό και περιέργεια – ιδιαίτερο γνώρισμα του νου. Απ’ αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο Άνθρωπο.

Θέλει θαρραλέα ψυχή στις μέρες μας ν’ ακουμπάς τα πράγματα “αλλιώς”. Σε μια εποχή που ολοένα και περισσότεροι, παντού, σπεύδουν να “εκπληρώσουν” τις επιθυμίες-οδηγίες των άλλων, είναι ανακουφιστικό να συναντάμε ανθρώπους που αφουγκράζονται τις εσωτερικές τους επιλογές – τις εσωτερικές τους αναζητήσεις και την δική τους αίσθηση ζωγραφικής, επιλογή θεματικής και τεχνικής καταγραφής. Να επιμένουν σεμνά, σθεναρά, ήσυχα.

Έτσι στηρίζει κι επιμένει ο Αλέξης στο δικό του, τελικά, όραμα του “ωραίου” και της “ανάγκης”.

Προϋπόθεση, λοιπόν, η “ανάγκη” της ύπαρξης του οτιδήποτε. Η ανάγκη, που οφείλει ν’ απορρέει από μέσα μας και που στις μέρες μας πιέζει να μας επιβληθεί απ’έξω μας, ενώ χάνουμε ολοένα το ποιοι, πράγματι, είμαστε.

Κι έτσι, οι μορφές στα έργα του Αλέξη ζουν μια μοναδική στιγμή, ένα δώρο. Μια συνάντηση με ένα κομμάτι τους αγνοημένο, αληθινό, με τρόπο βαθύτερο κι αυθεντικότερο. Απαραίτητη πάντα η παρουσία τους στο ακριβές Τώρα τους και καρδιά ανοιχτή. Γιατί είτε το βλέπεις είτε απλά το νοιώθεις, το κομμάτι σου αυτό έρχεται πάντα για να σου θυμίσει κάτι. Να σου δείξει κάτι. Να σε ξανασυναντήσει αν κάπου έχεις χαθεί.

Η εσωτερική μας αναζήτηση – φύση της ψυχής, κι άρα του ανθρώπου – είναι άρα το μοναδικό αληθινό αντικείμενο της ζωής. Και δεν γίνεται ποτέ να ορισθεί απ’έξω. Στο έργο αυτό του Αλέξη ξαναβρίσκει κάποια από τα μονοπάτια της.
Παρατήρηση, στοιχεία, ζωή, όνειρο, ησυχία, συγκίνηση. Συν-κίνηση. Συν…προϋποθέτει άρα δύο…τουλάχιστον.
Σκεφτείτε το.

Λιτσα Μαρτζούκου

Θα ήθελα να σας ενημερώσω για την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του, απόφοιτου της ΑΣΚΤ Αθηνών και βραβευμένου απο το Ίδρυμα Σπυρόπουλου το 2009, Αλέξη Κόρμπη που θα εγκαινιασθεί στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών την Τρίτη 20 Μαρτίου 2012.

Στην έκθεση παρουσιάζονται μια σειρά απο πίνακες στους οποίους απεικονίζονται ανθρώπινες μορφές. Στην ζωγραφική του Αλέξη δεν αναιρείται η ύπαρξη όλων. Απλά προτείνεται η ύπαρξη άλλων. Σεμνά, ειλικρινά, όμορφα. Με βαθειά παρατήρηση και λεπτομερή καταγραφή, που γίνεται με πολύ αγάπη, σεβασμό και περιέργεια – ιδιαίτερο γνώρισμα του νου. Απ’ αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο Άνθρωπο.

Θέλει θαρραλέα ψυχή στις μέρες μας ν’ ακουμπάς τα πράγματα “αλλιώς”. Σε μια εποχή που ολοένα και περισσότεροι, παντού, σπεύδουν να “εκπληρώσουν” τις επιθυμίες- οδηγίες των άλλων, είναι ανακουφιστικό να συναντάμε ανθρώπους που αφουγκράζονται τις εσωτερικές τους επιλογές – τις εσωτερικές τους αναζητήσεις και την δική τους αίσθηση ζωγραφικής, επιλογή θεματικής και τεχνικής καταγραφής. Να επιμένουν σεμνά, σθεναρά, ήσυχα.

Έτσι στηρίζει κι επιμένει ο Αλέξης στο δικό του, τελικά, όραμα του “ωραίου” και της “ανάγκης”.

Προϋπόθεση, λοιπόν, η “ανάγκη” της ύπαρξης του οτιδήποτε. Η ανάγκη, που οφείλει ν’ απορρέει από μέσα μας και που στις μέρες μας πιέζει να μας επιβληθεί απ’έξω μας, ενώ χάνουμε ολοένα το ποιοι, πράγματι, είμαστε.

Κι έτσι, οι μορφές στα έργα του Αλέξη ζουν μια μοναδική στιγμή, ένα δώρο. Μια συνάντηση με ένα κομμάτι τους αγνοημένο, αληθινό, με τρόπο βαθύτερο κι αυθεντικότερο. Απαραίτητη πάντα η παρουσία τους στο ακριβές Τώρα τους και καρδιά ανοιχτή. Γιατί είτε το βλέπεις είτε απλά το νοιώθεις, το κομμάτι σου αυτό έρχεται πάντα για να σου θυμίσει κάτι. Να σου δείξει κάτι. Να σε ξανασυναντήσει αν κάπου έχεις χαθεί.

Η εσωτερική μας αναζήτηση – φύση της ψυχής, κι άρα του ανθρώπου – είναι άρα το μοναδικό αληθινό αντικείμενο της ζωής. Και δεν γίνεται ποτέ να ορισθεί απ’έξω. Στο έργο αυτό του Αλέξη ξαναβρίσκει κάποια από τα μονοπάτια της.