Μεταπηδήστε στο περιεχόμενο

Ζωγραφική 2016 – 2022

2022.11.15 – 2022.12.10

Στο νέο κύκλο των εργασιών της, η Αμαλία Ζογλοπίτου, επεκτείνει και ενισχύει τον εικαστικό και
όχι μόνο προβληματισμό της, που ήδη έχει εδραιωθεί ως ρωμαλέα καταγγελτική προσωπική
έκφραση Δυστοπίας.

Η ιδιόμορφη εικονοπλασία της εμπλουτίζεται αυτή τη φορά με εμφαντικότερη την ανθρώπινη
παρουσία και μάλιστα τις αυτοβιογραφικές αναφορές. Σταδιακά απομακρύνεται από την ιδιότυπη
αστική τοπογραφία που κυριαρχούσε κατά την προηγούμενη περίοδο, και επικεντρώνεται στην
δημιουργία χώρων καθαρά εικαστικών, που δένονται ποικιλότροπα και αφομοιώνουν – παράδοξα
αλλά ωστόσο δελεαστικά – την αποτελεσματικότητα της αφηγηματικότητας, η οποία ως
διασπασμένη “διήγηση” των τεκταινομένων, χαρακτηρίζει ούτως ή άλλως το σύνολο του έργου
της.Και λέω παράδοξα αλλά ωστόσο δελεαστικά, διότι, παρ’ όλη τη γενικλη υφέρπουσα, ζοφερή
αίσθηση που αποκομίζουμε από τις καταστάσεις που άλλοτε συσκοτίζονται και άλλοτε
φανερώνονται ωθούμαστε να τις εξιχνιάσουμε, να κατανοήσουμε την κεκαλυμμένη βιαιότητά τους,
διαπιστώνοντας ότι μας είναι περισσότερο οικείες απ’ ότι αλλότριες. Κάθετοι και οριζόντιοι
άξονες, έκκεντρα τοποθετημένοι, ορίζουν τις συνήθως ευμεγέθεις ζωγραφικές επιφάνειες, οι
οποίες αποκτούν σε επιμέρους τμήματα βάθος, με τις αλλαγές κλίμακας των εικονιζομένων
στοιχείων. Σε αρκετές περιπτώσεις η τεκτονική διαμερισματοποίηση απαλείφεται, και ερεβώδη
κενά μουντής χρωματικής υφής, επιτείνουν την υπαινικτική αγωνιώδη ατμόσφαιρα: βασανισμένα
σώματα, σκόρπια ανθρώπινα μέλη, κραυγάζοντα στομάτα, παραμορφωμένες φυσιογνωμίες,
απειλητικά ή αδιάφορα πλήθη. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στα πρόσωπα που καρφώνουν με το
βλέμμα τους τον θεατή με αποκορύφωση την μορφάζουσα αυτοβιογραφική παρουσία, η οποία
ξεκάθαρα, δίχως υπαινιγμούς πλέον, εκφράζει τον αποτροπιασμό της δημιουργού για τα
συμβαίνοντά γύρω της. Έχοντας ως όπλο το πινέλο της η Ζογλοπίτου ενδύεται την φρίκη που
βιώνει σε ένα κρεσέντο, σε συμβολική “σταύρωση”, η δραματικότητα της οποίας δεν απαλύνεται
από την ζωτικότητα και την ομορφιά των λουλουδιών που για πρώτη φορά σε ένα της έργο
τοποθετούνται πλάι στο τραπεζάκι με τα εργαλεία της δουλειάς της. Τη δραματικότητα αυτή,
επιδιώκει να εντείνει με την επιλογή τίτλων που δεν διευκολύνουν την διείσδυση του θεατή στην
αμφισημία των συνθέσεων της. Τα συστατικά αυτών των συνθέσεων, γραφισμοί, χειρονομιακή
διευθέτηση της ζωγραφικής κλίμακας, βαλτώδεις επιφάνειες με περιορισμένες αναλαμπές
έντονου χρώματος, εικονογραφικά δάνεια από την τέχνη του παρελθόντος, τη διαφήμιση, τα
διάφορα αντικείμενα – σύμβολα της σύγχρονης ζωής, αποκόμματα εικόνων – προσώπων του
έντυπου τύπου, όσο χαοτικά και αν φαίνονται, τελικά συμπλέουν.

Κάτια Κιλεσσόπουλου
Δρ. ιστορίας της τέχνης